บันทึกหนึ่งคืน
ในโรงเรียนผีแมว

ประตูที่ล็อกไว้ตอนเที่ยงคืน

จดหมายถูกสอดเข้ามาใต้ประตูตอนที่ทุกคนในบ้านหลับหมดแล้ว ไม่มีแสตมป์ ไม่มีชื่อคนส่ง มีแค่รอยอุ้งเท้าสีเขียวจางๆ ประทับไว้ตรงมุมซอง คุณอ่านจบแล้วรู้สึกว่าตัวเบาลง เหมือนลมหายใจที่ยังไม่ได้ปล่อยออกมา

พอถึงเที่ยงคืนตรง คุณมายืนอยู่หน้าประตูเหล็กของโรงเรียน โคมไฟสองข้างประตูส่ายไปมาทั้งที่ไม่มีลม หมอกเกาะอยู่ตามซี่ลูกกรง และประตูก็ล็อกแน่นหนา

ไม่มีป้ายบอกว่าต้องเข้าทางไหน บางคนปีนรั้วข้ามไปเลย บางคนเดินทะลุประตูไปดื้อๆ ทั้งที่ยังล็อกอยู่ บางคนนั่งรอจนภารโรงผีมาเปิดให้ และบางคนหารูใต้กำแพงแล้วมุดเข้าไปเงียบๆ โดยไม่มีใครเห็น

ประตูบานนี้ไม่ได้ถามว่าคุณกล้าแค่ไหน มันถามว่าคุณอยากให้ใครเห็นตอนมาถึงหรือเปล่า คนที่เดินทะลุประตูอยากให้ทั้งโรงเรียนรู้ ส่วนคนที่มุดรู อยากให้ไม่มีใครรู้เลย

วิชาลอยตัว

ห้องเรียนแรกไม่มีเพดาน หรือถ้ามีก็อยู่สูงจนมองไม่เห็น ครูบอกสั้นๆ ว่า 'ลอยให้สูงเท่าที่อยากลอย' แล้วก็เงียบไป

ตอนแรกทุกคนลอยขึ้นมาได้แค่ปริ่มพื้น หางยังแตะหญ้าอยู่ คนที่ใจกล้าขึ้นมาหน่อยลอยถึงระดับเข่าของยามที่เดินถือไฟฉายผ่านมา บางคนลอยเลยหัวเขาขึ้นไปจนตัวไปโดนราวตากผ้า เสื้อแกว่งไปมา และบางคนพุ่งขึ้นไปจนก้นครูดกระเบื้องบนยอดหลังคา แล้วลอยต่อขึ้นไปหาพระจันทร์

ไม่มีใครตกลงมา ความสูงที่คุณหยุดคือความสูงที่คุณสบายใจ

ยิ่งลอยสูง ยิ่งมีคนเห็น และยิ่งห่างจากพื้นที่คุ้นเคย คนที่ลอยปริ่มพื้นไม่ได้ขี้ขลาด เขาแค่ยังอยากรู้สึกถึงบ้านอยู่ใต้เท้า

วิชาทะลุกำแพง

อีกฝั่งของกำแพงอิฐคือบ้านทั้งหลัง แบ่งเป็นสี่ห้อง ครูไม่ได้สอนว่าทะลุยังไง ครูสอนแค่ว่าก่อนจะทะลุ ต้องรู้ก่อนว่าอยากไปห้องไหน

ห้องครัวมีกลิ่นปลาทูลอยมา ห้องสมุดเงียบที่สุดในบ้าน ห้องนอนเจ้าของอุ่นและมีกลิ่นของคนที่คุณคุ้นเคย ส่วนประตูหลังบ้านเปิดแง้มไว้ ลมกลางคืนพัดเข้ามาเรื่อยๆ

พอถอยหลังแล้วพุ่งตัวออกไป อิฐแหวกออกเหมือนผิวน้ำแล้วปิดกลับเหมือนเดิม รู้ตัวอีกทีคุณก็อยู่ในห้องที่เลือกแล้ว ข้าวของในห้องร่วงกราวราวกับต้อนรับ

ห้องที่เลือกบอกว่าตอนที่ไม่มีใครห้าม คุณอยากไปหาอะไร ของอร่อย ความสงบ คนที่รัก หรือโลกข้างนอก

วิชาเล่นของ

วิชานี้แมวทุกตัวทำเป็นอยู่แล้ว แต่วันนี้ทำด้วยอุ้งเท้าผี บนโต๊ะมีของห้าชิ้น แก้วนม กระถางต้นไม้ กองหนังสือ เชิงเทียน และไหมพรมอีกม้วน

ครูไม่ได้บอกว่าต้องปัดกี่ชิ้น บางคนปัดชิ้นเดียวพอเป็นพิธี แล้วนั่งมองเศษแก้วอย่างพอใจ บางคนดันเชิงเทียนช้าๆ จนมันล้ม เทียนดับ ห้องมืดลง แล้วยิ้มอยู่ในความมืด บางคนกวาดเรียบทั้งโต๊ะจนเส้นไหมพรมพาดจากโต๊ะลงมาถึงพื้น และบางคนไม่แตะอะไรเลย

ไม่มีของชิ้นไหนจำเป็นต้องตก ของที่ตกลงไปคือของที่คุณอยากให้ตก

คาบนี้วัดตรงๆ ว่าอุ้งเท้าของคุณอยู่ไม่สุขแค่ไหน คนที่ไม่ปัดเลยไม่ได้น่าเบื่อ เขาแค่เห็นว่าของบนโต๊ะอยู่ของมันดีๆ อยู่แล้ว

วิชาหลอนคน

การบ้านชิ้นแรกที่ต้องออกไปทำกับคนจริงๆ เจ้าของบ้านหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ผ้าห่มเลื่อนหลุดไปครึ่งตัว ไฟหัวเตียงยังเปิดทิ้งไว้

จะกระซิบเรียกชื่อเขาเบาๆ ข้างหูก็ได้ จะเปิดปิดไฟรัวๆ จนเขาสะดุ้งตื่นก็ได้ จะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ก็ได้ หรือจะขึ้นไปนอนทับขาจนเขาขาชาแต่ไม่กล้าขยับก็ได้

คำว่าหลอนของผีแต่ละตัวไม่เหมือนกัน บางตัวอยากให้เขารู้ว่าตัวเองอยู่ตรงนี้ บางตัวแค่อยากให้เขาหลับสบายขึ้น

เปิดปิดไฟคือผีที่อยากเป็นที่สังเกต ดึงผ้าห่มคือผีที่หลอนด้วยความใจดี ส่วนคนที่ขึ้นไปนอนทับขา คุณติดคนคนนี้มากกว่าที่ยอมรับ

โถขนมที่ยิ่งหยิบยิ่งโยก

ระหว่างคาบมีเวลาพักสั้นๆ ในครัวมีโถขนมแก้วตั้งอยู่ริมเคาน์เตอร์ ฝาถูกเปิดทิ้งไว้ ข้างในมีคุกกี้ ลูกอม และโดนัทชิ้นเล็กอัดอยู่เต็มโถ

หยิบได้ตามใจ ไม่มีใครห้าม มีอยู่เรื่องเดียวที่ทุกคนสังเกตได้ ทุกครั้งที่หยิบ โถจะโยกแรงขึ้นอีกนิด และไม่มีใครรู้ว่ามันจะล้มตอนชิ้นที่เท่าไหร่

บางคนหยิบชิ้นเดียวแล้วเก็บที่เหลือไว้ให้คนอื่น บางคนหยิบพอหอมปากหอมคอ บางคนหยิบจนโถเริ่มโล่ง และบางคนหยิบต่อไปเรื่อยๆ จนโถล้มตกเคาน์เตอร์ดังโครม ไฟในโถงเปิด เจ้าของบ้านตื่น

คำถามจริงๆ ของโถใบนี้คือคุณหยุดเพราะอิ่ม เพราะเกรงใจคนอื่น หรือเพราะกลัวโถล้ม ส่วนคนที่ไม่หยุด คุณอยากรู้ใช่ไหมว่ามันจะล้มตอนไหน

ผีถ้วยแก้ว

คาบนี้ต้องไปตอบคำถามของคนเป็น ในห้องเล็กๆ ที่จุดเทียนไว้สองเล่ม มีสองคนนั่งวางนิ้วบนถ้วยแก้วที่คว่ำอยู่บนกระดาน แล้วถามขึ้นมาเสียงสั่นๆ ว่า 'พรุ่งนี้สอบจะผ่านไหม?'

ถ้วยขยับได้ก็เพราะคุณ พวกเขาร้องว่ามันขยับเอง แต่ก็ยังไม่ยอมยกนิ้วออก คุณพาถ้วยไปค้างที่คำตอบไหนนานพอ คำตอบนั้นก็จะกลายเป็นความจริงของพวกเขาไปทั้งคืน

'ใช่' แล้วพวกเขาหลับฝันดี 'ไม่' แล้วพวกเขาเปิดหนังสืออ่านทั้งคืน 'สู้ๆ นะ' แล้วพวกเขาลุกไปอ่านต่อ หรือ 'ลาก่อน' แล้วถ้วยก็นิ่งสนิทไปทั้งคืน

คุณไม่รู้คำตอบจริงหรอก ไม่มีผีตัวไหนรู้ คาบนี้จึงไม่ได้วัดว่าคุณตอบถูกไหม มันวัดว่าคุณอยากให้เขารู้สึกยังไงหลังจากนั้น

ห้องใต้หลังคา

ห้องใต้หลังคาไม่อยู่ในตารางเรียน มีแค่หน้าต่างกลมบานเดียว แสงจันทร์ลอดเข้ามาเป็นลำ ฝุ่นลอยช้าๆ อยู่ในแสงนั้น

ไม่มีครู ไม่มีการบ้าน ไม่มีใครบอกว่าต้องอยู่นานแค่ไหน จะออกไปทันทีก็ได้ จะนั่งพักสักครู่ก็ได้

แต่คนที่นั่งอยู่นานพอจะรู้ว่าห้องนี้ไม่ได้ว่างจริงๆ มีใครบางคนลอยลงมานั่งข้างๆ ไม่พูดอะไร แค่อยู่เป็นเพื่อน

ห้องที่ไม่มีอะไรให้ทำบอกเรื่องเราได้มากที่สุด บางคนทนความเงียบไม่ได้ บางคนรู้สึกว่าความเงียบคือที่พักใจ

เลือกที่สิง

คาบสุดท้ายครูกางแผนที่ผืนใหญ่ลงบนโต๊ะ บอกว่าผีทุกตัวต้องมีที่สิง และที่ที่เลือกวันนี้คือที่ที่จะอยู่ไปอีกนาน

ด้านหนึ่งของแผนที่คือบ้านที่คุณคุ้นเคย มีที่ว่างใต้เตียงเจ้าของรออยู่ อีกด้านคือที่ไกลออกไปที่คุณไม่เคยไป ด้านบนเต็มไปด้วยแสงไฟ ทั้งตลาดนัดปากซอย ร้านสะดวกซื้อตอนตีสาม และสวนสนุกต่างเมืองที่ชิงช้าสวรรค์ไม่เคยหยุดหมุน ด้านล่างคือความเงียบ ทุ่งนา หิ่งห้อย และบ้านร้างที่ไม่มีใครมาเยือน

ผีลอยผ่านตรงไหน คนตรงนั้นก็แตกฮือ คุณจะเลือกสิงที่ที่มีคนให้หลอกเยอะๆ หรือที่ที่ไม่มีใครมารบกวนเลยก็ได้

แผนที่ผืนนี้มีสองแกน ระยะห่างจากบ้านบอกว่าคุณผูกพันกับที่เดิมแค่ไหน ส่วนจำนวนคนรอบตัวบอกว่าคุณอยากเป็นที่รู้จักแค่ไหน

ไก่ขันตัวแรก

เสียงไก่ขันดังมาจากรั้วบ้านข้างๆ ขอบฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี เวลาของโรงเรียนผีแมวใกล้หมดแล้ว

ครูใหญ่ให้เวลาอีกนิดเดียว ทำอะไรก็ได้หนึ่งอย่างก่อนแดดจะออก บางคนกลับไปนอนขดข้างเจ้าของเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บางคนแกล้งใครสักคนเป็นครั้งสุดท้าย บางคนออกเดินทางไปหาที่สิงใหม่ทันที และบางคนแอบทิ้งของขวัญชิ้นเล็กๆ ไว้ให้ใครสักคนโดยไม่บอกว่าใครให้

แล้วโรงเรียนก็เอาทุกอย่างที่คุณทำมาตลอดคืนมาประกอบกัน ทั้งทางที่คุณเข้าประตู ความสูงที่คุณลอย ห้องที่คุณทะลุเข้า ของที่คุณปัด คนที่คุณหลอน ขนมที่คุณหยิบ คำตอบบนกระดาน เวลาที่คุณนั่งในห้องเงียบ และที่ที่คุณเลือกสิง จนออกมาเป็นผีแมวหนึ่งตัว

แล้วยื่นใบประกาศมาให้คุณหนึ่งใบ ก่อนที่คุณจะตื่นขึ้นมาเป็นแมวธรรมดาเหมือนเดิม

สิ่งสุดท้ายที่ทำก่อนเวลาหมดมักเป็นสิ่งที่เราอยากทำที่สุดมาตั้งแต่แรก